سلام به همه دوستان

خیلی وقته که تو وبلاگهام چیزی ننوشته ام

یک سال میشه که سر خودم رو با تاسیس گروه اصفهان شناسی حسابی گرم کردم .

کارهای گروه و کسب و کار و تحقیقات خودم و ...

تو سال جدید هم که ازدواج کردیم و ...

همه و همه سد های بزرگی شده که دیگه فرصتی برای وبلاگ نویسی نمونه .

این اواخر هم که اصلا از اینترنت و سایت و وبلاگ زده شده ام .

انشاالله در آینده بیشتر در خدمت دوستان باشم .

یه عمری هرکی می رفت قاطی مرغا ، بهش میگفتیم : خدا بیامرزتت

کلی سر به سرش می گذاشتیم و اذیتش میکردیم .

البته در واقع هم همینطور بود .

چون کسی که میرفت قاطی مرغا ، دیگه جایی نمی تونستی پیداش کنی .

دیگه از دنیای آزاد و زیبای مجرد ها بیرون رفته بود و کسی که توی دنیا نباشه ، خب خدا بیامرز شده دیگه .

البته گذشته از شوخی ، دعای خوبی هم بود چون براش طلب بخشش و آمرزش می کردیم .

خیلی ها توی این سالها منتظر موندند و کمین نشستند تا ما هم بالاخره خدابیامرز بشیم ، اما نشد .

بعضی ها همون اوایل بی خیال شدند و بعضی دیگه سالها انتظار کشیدند .

اما دیگه همه یادشون رفت که زمونی خیلی دلشون میخواست از ما انتقام بگیرند .

بیشتر دوستان این آرزو به دلشون موند که یه روزی به ما هم بگن : خدا بیامرزتت .

و امروز دیگه بعد از چندین قرن ، سرانجام خیاط هم افتاد تو کوزه .

محسن سمرقندی هم از دنیای مجردها بیرون رانده شد .

امید که « خدا بیامرزتش »

از آن روزی که با عشقت یکی گشتم

برون از ظلمت و تاریکی شب ها

برون از درد و غم ، از اشک و آه و ناله و فریاد

برون از حالت بیهودگی

همواره گشتم همسفر با مهر

و با ناهید آن زیبا عروس آسمان شب

دلم آکنده از نور و سرم آکنده از امید

سراسر شور و عشق و شادی از عمق وجودم بار میگیرد

همی در لحظه هایم بی قراری موج انگیزد

و از تاق سپهرم دانه های شوق می ریزد

شب و روزم بسی در یاد تو ،

با نام تو هر دم زبانم شعله می گیرد

درون دیدگانم اشک شادی نرم نرمان می طراود

و اندر سینه ام آتشفشان عشق می غرد

نه یک لحظه نه یک ساعت

دمادم شعله می ریزد ، دمادم شور انگیزد

دمادم سینه ام را می فشارد

این دل تنگم به سویت می کند پرواز

تو را می جویم و می پویم ای زیباترین

ای روح من ، ای لحظه آغاز

دلم از بهر تو تنگ و همه اندیشه ام هنگ است

فقط شور و امید و عشق اندر دیدگانم نور می گیرد

جهانم گشته نورانی ،

از این عشق و از این مستی

از این شور و از این امید ،

از این حالات روحانی

دلم دیوانه رویت ، شدم آواره کویت

همی آیم به سویت همچو پروانه

که میسوزد درون شعله عشقی

که نور و هستی از آن می طراود باز

برای دیدن آن روی زیبایت دلم دیگر ندارد تاب و آرامش

برای بودن با تو دمادم بی قرارم من

دگر طاقت ندارم من

همه چشم انتظارم من

بیا ای گل ،

بیا گرمی بده بر این تن خسته

بگیر این دست سردم را

و بگذارش به روی سینه گرمت

بیا تا من در آغوشت کشم

سر را به روی شانه های گرم تو آرام بگذارم

و اندر سینه ام امواج قلبت را کنم احساس

تا که اشک شوق از چشمم شود جاری

و از عمق وجودم بر کشم فریاد :

ای زیباترین ، ای یار بی همتا

تو را من دوست می دارم

دل و جان مست تو و غمزه چشمان تو شد             چون گرفتار بدان طره مژگان تو شد

خرد و هوش بسی رفت پی باده تو                       همه اندیشه هراسان و پریشان تو شد

به نگاهت خردم رفت و نیامد دیگر                          بس که آواره و حیران به بیابان تو شد

دگرم تاب و توان رفت از این جسم نحیف                تا دل خسته در این میکده مهمان تو شد

هم شب ورد زبانم شده نامت ای گل                     دل من بادیه پیما و غزل خوان تو شد

دل و دین رفت و ادب رفت و همه معنا رفت            همه این ها به فدای خم مژگان تو شد

                                               ( محسن سمرقندی )

ای صفای سینه ها ، قلب مرا با او بدار  

هرگز این مهر قریبش را ز قلبم بر مدار

عاشقم ، دیوانه ام ، شیدا و مدهوشم همی   

روز و شب از عشق می باشم دمادم بی قرار

                  ( محسن سمرقندی )

* وقتی علیه احساس بد خود نمی جنگی آن احساس بد مثل خورشید غروب می کند .

اما وقتی که با آن دست به گریبان می شوی جلوی غروب کردن آن را میگیری .

دقت کنیم اگر شیشه دلمان بشکست

لبه دیگر تیزش  دل کس را نـبُرد

خودتون هرچی دوست دارید برداشت کنید ...