در دل آن دشت و صحرا
در دل آن دشت و صحرا برترین اولاد انسان
عاشقانه صـف کشیدند در بر قوم پلیدان
در بیابان بلا خیز و اندر آن صحرای سوزان
عاشقان حوض کوثر تشنه لب رفتند میدان
اکبر آمد سوی میدان تا فدا سازد همی جان
در ره دین پیمبـر ، از برای حفظ قرآن
فرق آن شبه پیمبر شد دو تا از جور عدوان
شد حسین سبط پیمبر بهر او گریان و نالان
رو نمود آن خسرو دین سوی لشکر دیده گریان
گفت : نفرین خداوند بر شما قوم پلیدان
بر لب دریا بیفتاد تشنه لب سقای لشکر
تا شود باب الحوائج بر همه اولاد انسان
پشت مولا شد خمیده در غم میر دلاور
مادرش زهرای اطهر در غم او دیده گریان
تا که اصغر کشته گردید در جهان واویله گردید
چشم مولا تیره گردید از غم این طفل بی جان
کشته شد شاه شهیدان تشنه لب با حال عطشان
آل طه غرق ماتم در دل صحرا پریشان
غرق خون سبط پیمبر در دل صحرا که دیده ؟
در بیابان کی شنیده اهل بیتش زار و نالان
تشنه لب بی حال و نالان می دَوَند جمله یتیمان
پا برهنه دیده گریان بر سر خار مُغیلان
یکطرف گریان سکینه ، آنطرف نالان رقیه
سوی دیگر دیده گریان جمله اطفال شهیدان
زینب غمدیده اینسو ، ام کلثومش بدان سو
در پـی اطفال طـه می دوند انـدر بیـابان
جسم هفتاد و دو لاله غرق در خون پاره پاره
در دل صحرا فتاده بی کفن با جسم عریان
عالم افلاک دارد بهر آنان سوگواره
عرشیان در سوز و ماتم در غم یاران قرآن
زین مصیبتها ببارم اشک خون از هر دو دیده
شرمساران گشته اینک صورت اولاد انسان
( محسن سمرقندی )